بعد از مدت ها اومدم اينجا، اكثراً آدرستون عوض شده و نميتونم پيداتون كنم. كجاييد؟

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

گاهي تلاش ميكني، تا ميتواني تلاش ميكني، كه بشود چيزي كه تو ميخواهي. نميشود! كنار مي آيي، رهايش ميكني به امان خدا. درست جايي كه انتظار نداري ورق برميگردد و همه چيز بر وفق مُراد ميشود. ديشب با آلتو راجب لئو حرف ميزديم و كاري كه كردم، گفت مردها مثل زن ها نيستند تا ابد يكي را گوشه ي ذهنشان نگه دارند، هركس از ديده شان رفت به مرور از دلشان هم مي رود! گفتم يعني وقتش است برگردم؟ گفت نگفتم كه برگردي، حقايق را گفتم اگر ميخواهي فراموشت نكند، بله برگرد. شب حال خوبي داشتم، به لئو پيام دادم! با آغوش باز مرا پذيرفت! به معناي واقعي با حرف هايش متعجب شدم. اصلاً نپرسيد كجا بودي، چرا رفتي. جوري رفتار كرد انگار هيچ اتفاقي نيفتاده و سرانجام طاقت نياورد و پرسيد! بعدش برايم نوشت “تو رو رد نكرده بودم كه الان نپذيرم، من هميشه تورو دوس دارم و هستم، كم و زيادم نميشه، حس خوبم هميشه بهت هست.” و من با دهن باز زل زده بودم به صفحه ي گوشي. آلتو شايد از اين اتفاق زياد خوشحال نشده باشد. او هم مرا دوست دارد و لئو را رقيب ميبيند! و حالا من گير كردم بين دو مرد كه هر كدام خصوصيات خاص خودشان را دارند و حاضر نيستم انتخاب كنم. اين وسط يك سري ايراد هايي هست مثل اينكه آلتو ٧-٨ دوست معمولي دارد و با دو نفر رابطه ي كامل! لئو هم مثل بقيه ي آدم هاي موفق، شيفته هاي زيادي اطراف خودش داشته و دارد. كنار آمده ام شايد فقط من در زندگي ادامه مطلب

لئو؟ لئوي من! چرا هرچه تلاش ميكنم از تو دورتر ميشوم؟ از تو و رفتارهايت دلگيرم. اينكه خيلي وقت ها اصلاً نميبيني موني اي وجود دارد. يني آنقدر بينمان فاصله افتاده كه تو سر از بلاروس درآوري و من روحم هم خبر نداشته باشد نزديك من نيستي؟ حتماً كساني مهم تر از من هستند كه بهشان بگويي. همان هايي كه دليل آنلاين شدن وقت و بي وقت ات هستند. حس ميكنم تمام تلاشم را كرده ام و به بن بست خورده ام. خيلي چيزها آنطور كه بايد نيست. از اينكه بين اين همه آدم تويي را انتخاب كردم كه به خاطر موقعيتت هيچوقت نميتوانم حتي با تو قدم بزنم دلم ميگيرد. براي من كه هميشه در مركز توجه بودم همين دلايل كافي ست براي شكستن. ميخواستم اين هفته ببينمت و هديه اي را كه كلي برايش زمان گذاشتم بدهم. حالا نيستي، تا يك هفته ي ديگر نيستي و من ديوانه ميشوم در اين بي خبري. كاش كمي فقط كمي با من مهربان تر بودي .. امشب از آن شب هاست كه عاشقت هستم اما دوستت ندارم! ميفهمي لئو؟! + نوشته شده در شنبه هجدهم آذر ۱۳۹۶ساعت 3:29 توسط مونی | ادامه مطلب

پيام داده كلي موني هست اينجا، من هم كه از ماجرا سر درنياورده بودم گفته بودم كجاست دقيقاً؟! او هم گفته بود نميشود كه از آنها عكس بگيرد! تازه دوهزاري ام افتاد راجب چه چيزي حرف ميزند. آدم هاي شبيه به چهره ي من :)) حالا هروقت يادش مي افتم خنده ام ميگيرد. احتمالاً هرقدمي كه برميدارد يك دور من را مرور ميكند. با اين حال هنوز جواب پيامم را نداده، اين روزها بيشتر از هر روز ديگر نگرانش ميشوم. در اين شرايط تنها چيزي كه گريبانگيرم ميشود كاهش وزن است و اين اصلاً خوب نيست. اتفاقات را در خودم ميريزم و ذره ذره آب ميشوم. مادر راه ميرود و ميگويد موني لاغر شدي، چرا چيزي نميخوري؟ نميداند دردم چيست. نميداند چيزي از گلويم پايين نمي رود. او هيچ چيز نميداند .. + نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۶ساعت 15:14 توسط مونی | ادامه مطلب

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

احساسی که خاموش شده، سازی که رها شده، کتاب هایی که تلنبار شده، آدم هایی که رفته اند، کلمه هایی که کنار هم ردیف نمیشوند. هیچ چیز را نمیدانم جز اینکه در این برهه از زمان تهی ترینم. تهیِ تهی ..

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

گاهي تلاش ميكني، تا ميتواني تلاش ميكني، كه بشود چيزي كه تو ميخواهي. نميشود! كنار مي آيي، رهايش ميكني به امان خدا. درست جايي كه انتظار نداري ورق برميگردد و همه چيز بر وفق مُراد ميشود. ديشب با آلتو راجب لئو حرف ميزديم و كاري كه كردم، گفت مردها مثل زن ها نيستند تا ابد يكي را گوشه ي ذهنشان نگه دارند، هركس از ديده شان رفت به مرور از دلشان هم مي رود! گفتم يعني وقتش است برگردم؟ گفت نگفتم كه برگردي، حقايق را گفتم اگر ميخواهي فراموشت نكند، بله برگرد. شب حال خوبي داشتم، به لئو پيام دادم! با آغوش باز مرا پذيرفت! به معناي واقعي با حرف هايش متعجب شدم. اصلاً نپرسيد كجا بودي، چرا رفتي. جوري رفتار كرد انگار هيچ اتفاقي نيفتاده و سرانجام طاقت نياورد و پرسيد! بعدش برايم نوشت “تو رو رد نكرده بودم كه الان نپذيرم، من هميشه تورو دوس دارم و هستم، كم و زيادم نميشه، حس خوبم هميشه بهت هست.” و من با دهن باز زل زده بودم به صفحه ي گوشي. آلتو شايد از اين اتفاق زياد خوشحال نشده باشد. او هم مرا دوست دارد و لئو را رقيب ميبيند! و حالا من گير كردم بين دو مرد كه هر كدام خصوصيات خاص خودشان را دارند و حاضر نيستم انتخاب كنم. اين وسط يك سري ايراد هايي هست مثل اينكه آلتو ٧-٨ دوست معمولي دارد و با دو نفر رابطه ي كامل! لئو هم مثل بقيه ي آدم هاي موفق، شيفته هاي زيادي اطراف خودش داشته و دارد. كنار آمده ام شايد فقط ادامه مطلب

هرچقدر هم بگی من دیگر به گذشته فکر نمیکنم باز هم چیزهایی هستند که تورا بیندازند داخل تونل زمان و ببرند به روزهایی که به خیالت فراموششان کرده ای! خواستیم روز جمعه ای شام را با خانواده بیرون بخوریم، از پله ها که بالا رفتم یک پسربچه با صورت سفید و لپ های صورتی و موهای بور و نسبتاً بلند دیدم. میخکوب شدم. برگشتم به خرداد سال 93، خانواده ی ما و خانواده ی پسرک به شمال رفته بودیم، در مسیر برگشت جایم را با خواهر پسرک عوض کردم. روی پای پسرک خوابیده بودم و درحالی که موهایم را نوازش میکرد درباره ی آینده حرف میزدیم. گاهی که بحث به جاهای باریک میرسید در نوت گوشی تایپ میکردیم تا صدایمان به پدر و مادرش نرسد. همانجا برای اولین بار درباره ی بچه هایمان رویا ساختیم. پسرک هم مانند من چشمانی جنگلی با موهای بور داشت. تصور یک بچه ی کوچک با چشم های سبز و موهای بور لبخند عمیقی روی لب هایمان آورده بود و دلمان ضعف رفته بود! حتی تا مرحله ی اسم های منتخب هم پیش رفته بودیم، میگفت اسم های اصیل ایرانی دوست دارد و من اصرار داشتم یک پسر به اسم سپنتا. در حال تبادل نظر خم شده بود و لبم را بوسیده بود، هرچه به جلو اشاره میکردم و لب هایم را به سمت داخل جمع میکردم شیطنتش بیشتر میشد. حالا پسرک رفته و رویای داشتن یک بچه شبیه به خودمان هنوز ته دلم مانده، کاش از او یک نسخه ی کوچک شده داشتم. کاش غرورم را کنار میگذاادامه مطلب

لئو؟ لئوي من! چرا هرچه تلاش ميكنم از تو دورتر ميشوم؟ از تو و رفتارهايت دلگيرم. اينكه خيلي وقت ها اصلاً نميبيني موني اي وجود دارد. يني آنقدر بينمان فاصله افتاده كه تو سر از بلاروس درآوري و من روحم هم خبر نداشته باشد نزديك من نيستي؟ حتماً كساني مهم تر از من هستند كه بهشان بگويي. همان هايي كه دليل آنلاين شدن وقت و بي وقت ات هستند. حس ميكنم تمام تلاشم را كرده ام و به بن بست خورده ام. خيلي چيزها آنطور كه بايد نيست. از اينكه بين اين همه آدم تويي را انتخاب كردم كه به خاطر موقعيتت هيچوقت نميتوانم حتي با تو قدم بزنم دلم ميگيرد. براي من كه هميشه در مركز توجه بودم همين دلايل كافي ست براي شكستن. ميخواستم اين هفته ببينمت و هديه اي را كه كلي برايش زمان گذاشتم بدهم. حالا نيستي، تا يك هفته ي ديگر نيستي و من ديوانه ميشوم در اين بي خبري. كاش كمي فقط كمي با من مهربان تر بودي .. امشب از آن شب هاست كه عاشقت هستم اما دوستت ندارم! ميفهمي لئو؟! + نوشته شده در شنبه هجدهم آذر ۱۳۹۶ساعت 3:29&nbsp توسط مونی | ادامه مطلب

پيام داده كلي موني هست اينجا، من هم كه از ماجرا سر درنياورده بودم گفته بودم كجاست دقيقاً؟! او هم گفته بود نميشود كه از آنها عكس بگيرد! تازه دوهزاري ام افتاد راجب چه چيزي حرف ميزند. آدم هاي شبيه به چهره ي من :)) حالا هروقت يادش مي افتم خنده ام ميگيرد. احتمالاً هرقدمي كه برميدارد يك دور من را مرور ميكند. با اين حال هنوز جواب پيامم را نداده، اين روزها بيشتر از هر روز ديگر نگرانش ميشوم. در اين شرايط تنها چيزي كه گريبانگيرم ميشود كاهش وزن است و اين اصلاً خوب نيست. اتفاقات را در خودم ميريزم و ذره ذره آب ميشوم. مادر راه ميرود و ميگويد موني لاغر شدي، چرا چيزي نميخوري؟ نميداند دردم چيست. نميداند چيزي از گلويم پايين نمي رود. او هيچ چيز نميداند .. + نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۶ساعت 15:14&nbsp توسط مونی | ادامه مطلب

تلافی هایش هم خنده دار است! 6روز تمام آنلاین میشد و پیام های مرا نمیخواند! جالبش اینجاست استوری های اینستا را ریپلای میزد طوری که معلوم نمیشد قهر است یا آشتی. دیشب عصبانی شدم، پیام دادم "تو بی احترامی رو به تهش میرسونی همیشه، یه جوری که آدم ببُره!" بلافاصله بعدش خواند و جواب داد چرا؟ و من گفتم از نادیده گرفتنش، گله کردم و اشک ریختم. در جوابم ویس فرستاد "عزیزم من 6 روز پیامای تو رو نخوندم تو فکر کنم نزدیک 2-3 ماه پیامای منو باز نکرده بودی، نخونده بودی، بعدشم اومدی به روی خودت نیاوردی اصن!" صدایش از داخل ماشین می آمد، چیزی که واضح بود این بود من دوستش داشتم اما دیگر نمیتوانستم تحمل کنم یک سری چیزها را! اگر صحبت کارساز بود همان سری های قبل به نتیجه میرسیدیم! باز هم تند حرف زدم. این وسط شاید کاملاً حق با من نباشد اما با او هم نیست. طبق معمول چون در راه بود صحبت موکول شد به زمان دیگری. هدف از پیامم نه ایجاد رابطه ی مجدد، نه دوست داشته شدن، نه توجه کردن بلکه این بود برای آخرین بار ببینمش و هدیه ای که زمان زیادی برایش گذاشتم تا باب میلم شود به او بدهم. لج کرده، سوهان روحم شده. یک بار دیگر درخواست میکنم و اگر جواب درستی نگرفتم دوباره رهایش میکنم. من آدم صبر و حوصله و منتظر ماندن نیستم و لئو هنوز این را درک نکرده است. صبح با حال افتضاح بیدار شدم و استوری اش را دیدم که بعد از اینادامه مطلب

یک جای فیلم دختر میگفت "من اگر با هر رفتار سرد میشکستم، تاحالا تکه تکه شده بودم!" و من فکر کردم چقدر تا به حال خلاف این جمله عمل کردم و به خودم ظلم کردم. با هر رفتار سردی به جای مجازات طرف مقابل یا حتی نادیده گرفتن، خودم را مجازات کردم و زانوی غم بغل گرفتم. تا جایی که باورم شد کسی نمیتواند مرا دوست داشته باشد. هنوز هم همینطورم. با هر حرفی، با هررفتاری خودم را کوچک میبینم و عذاب میکشم. ریشه ی این ماجرا برمیگردد به سال ها قبل. اما حالا؟ هیچ دوست داشتنی را باور ندارم. هیچ نگاهی، لبخندی، حرفی، رفتاری را باور ندارم! خودم را هم باور ندارم. باید مرا به حال خودم گذاشت! + نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آذر ۱۳۹۶ساعت 15:28&nbsp توسط مونی | ادامه مطلب

احساسی که خاموش شده، سازی که رها شده، کتاب هایی که تلنبار شده، آدم هایی که رفته اند، کلمه هایی که کنار هم ردیف نمیشوند. هیچ چیز را نمیدانم جز اینکه در این برهه از زمان تهی ترینم. تهیِ تهی ..

+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم دی ۱۳۹۶ساعت 0:47&nbsp توسط مونی |